جز خدایی هیچ چیزی کم نداری از خدا

امیر اکبرزاده — Fri, 22 Apr 2016 03:58:00 GMT

جز خدا وقتی نداری انتظاری از خدا
جز خدایی هیچ چیزی کم نداری از خدا

«لافَتی الّا علی لا سَیف الّا ذولفقار»
این حدیثی شد که داری یادگاری از خدا

کوچه های شهر می گویند هر شب دیده اند
ماه را سرگرم گردش در مداری از خدا

مِهرتو وقتی نباشد مُهر هم بت می شود
نیست بر سجاده چیزی جز غباری از خدا

اصل تو هستی و دنیا با فروع سست خویش
جعل کرده نسخه های بی شماری از خدا

بی تو شاید عقل بشناسد خدایی را ولی
هست در آیینه اش تصویر تاری از خدا

سوختی و صبر کردی، نه فقط یک چند سال
ساختی یک عمر با این خلق عاری از خدا

دور از معیار تو ماندیم و با خود ساختیم
باب میل خویشتن پروردگاری از خدا

اوج مظلومیّت ات ایمان کوفی وار ماست
وای از فردای ما و شرمساری از خدا

خواست با نورت چراغ خانه را روشن کند

امیر اکبرزاده — Wed, 02 Sep 2015 11:58:00 GMT

خواست با نورت چراغ خانه را روشن کند
از خم چشم تو هر میخانه را روشن کند

ماه را تمثیلی از تو خواند تا که بی دریغ
در گذر حتی شب ویرانه را روشن کند

روی دوشت رد سنگینی انبان ماند تا
راه و رسم خصلت مردانه را روشن کند

چشم «عاقل» روشن از نور نبوت شد خدا
خواست با مهرت «دل دیوانه» را روشن کند

خانه ات را مبداء رنگین کمان و صبح ساخت
تا که تاریکی هر کاشانه را روشن کند

در تو باید ذوب شد وقتی خدا با مهر تو
مرز بین «آشنا- بیگانه» را روشن کند

::
ناگهان آتش به در افتاد و یک زن در تب ات
سوخت تا تکلیف هر پروانه را روشن کند...